Όσοι ασχολούμαστε και είμαστε κοντά με τα άλογα, νιώθουμε διαισθητικά τη μοναδική τους επίδραση στην ψυχολογία μας. Τι συμβαίνει όμως όταν η ίδια η επιστήμη έρχεται να τεκμηριώσει αυτή τη «μαγεία»;
Πρόσφατα μελέτησα μια εξαιρετικά σοβαρή έρευνα που δημοσιεύτηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό BMC Complementary Medicine and Therapies (2026). Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής την Norunn Kogstad, αποφάσισε να προσεγγίσει το θέμα από μια πρωτότυπη πλευρά: αντί να ρωτήσει τους ασθενείς, πήρε εις βάθος συνεντεύξεις από έμπειρους κλινικούς ψυχολόγους και ψυχιάτρους. Ήθελαν να καταγράψουν τους πραγματικούς λόγους που ένας επιστήμονας αποφασίζει να βγει από την ασφάλεια του παραδοσιακού γραφείου και να μεταφέρει τη θεραπεία σε έναν στάβλο, έχοντας ως συνεργάτη ένα ζώο 500 κιλών.
Αναλύοντας τα δεδομένα της μελέτης, συγκέντρωσα και μοιράζομαι μαζί σας τα τέσσερα κεντρικά συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν οι ειδικοί, τα οποία αξίζει να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά:
1. Η κατάρρευση των λεκτικών αμυνών στο «εδώ και τώρα»
Στην κλασική ψυχοθεραπεία, ο ασθενής συχνά χρησιμοποιεί τις λέξεις ως «προσωπείο» ή ως ασπίδα προστασίας. Οι θεραπευτές της έρευνας ομολόγησαν ότι στο γραφείο μπορεί να χρειαστούν μήνες μέχρι να καμφθούν αυτές οι αντιστάσεις. Στο φυσικό περιβάλλον, όμως, η αυθεντική παρουσία του αλόγου λειτουργεί ως απόλυτος συναισθηματικός καταλύτης. Τα άλογα δεν επηρεάζονται από κοινωνικές συμβάσεις· αντιδρούν ακαριαία στις ασυνείδητες σωματικές εκδηλώσεις του άγχους ή του φόβου μας. Αυτή η άμεση ανταπόκριση «γειώνει» τον ασθενή στο παρόν και τον αναγκάζει να αντιμετωπίσει την εσωτερική του αλήθεια πολύ πιο γρήγορα.
2. Το άλογο ως «ασφαλής βάση» για πληγωμένους δεσμούς
Οι ερευνητές στήριξαν τη μελέτη τους πάνω στη γνωστή Θεωρία του Δεσμού (Attachment Theory). Πολλά από τα ψυχικά τραύματα των ανθρώπων πηγάζουν από δυσλειτουργικές, απορριπτικές ή κακοποιητικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Εδώ είναι που συμβαίνει η ανατροπή: το άλογο προσφέρει μια καθαρή, μη-λεκτική σχέση, εντελώς απαλλαγμένη από κριτική. Για έναν άνθρωπο που φοβάται τους ανθρώπους, το ζώο γίνεται μια «ασφαλής βάση». Εκεί, μέσα στο στίβο, ο ασθενής μαθαίνει από την αρχή πώς να εμπιστεύεται, πώς να διεκδικεί τον ζωτικό του χώρο και πώς να θέτει υγιή όρια, χωρίς τον φόβο της απόρριψης.
3. Βιοσωματική ρύθμιση: Εκεί που οι λέξεις σταματούν
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της έρευνας είναι η αναφορά στη νευροβιολογία. Το έντονο άγχος και το τραύμα δεν αποθηκεύονται μόνο ως σκέψεις, αλλά «κλειδώνουν» μέσα στο σώμα μας (μυϊκή τάση, ταχυκαρδία, ρηχή αναπνοή). Οι θεραπευτές της μελέτης τόνισαν ότι η Ιπποκίνητη Ψυχοθεραπεία δεν είναι μια θεωρητική συζήτηση. Η σωματική εγγύτητα, η ζεστασιά του αλόγου, το χάδι στην πλευρά του και η ρυθμική του κίνηση ενεργοποιούν το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα και διεγείρουν την παραγωγή οξυτοκίνης. Με απλά λόγια, το σώμα του ασθενούς χαλαρώνει βιολογικά, επιτρέποντας μια βαθύτερη συναισθηματική επούλωση που η λογική από μόνη της δεν θα μπορούσε να πετύχει.
4. Μια αναπάντεχη ασπίδα κατά του Burnout των γιατρών
Η μελέτη έφερε στο φως και ένα εύρημα που σπάνια συζητάμε: η παρουσία του αλόγου ωφελεί εξίσου και τον ίδιο τον θεραπευτή! Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας που συμμετείχαν δήλωσαν ότι η εργασία στη φύση μαζί με τα ζώα τους προστατεύει από την επαγγελματική εξουθένωση (burnout). Τους βοηθά να παραμένουν πνευματικά διαυγείς, ενισχύει τη δική τους ενσυναίσθηση και μετατρέπει τη θεραπεία σε μια ζωντανή, δυναμική διαδικασία επίλυσης προβλημάτων στο «εδώ και τώρα».
💡 Η δική μου σκέψη
Διαβάζοντας με προσοχή αυτή την έρευνα, ένιωσα μια βαθιά ικανοποίηση. Είναι σπουδαίο να βλέπουμε την ακαδημαϊκή κοινότητα να αναγνωρίζει ότι η θεραπεία με τη βοήθεια του αλόγου δεν είναι απλώς μια «εναλλακτική δραστηριότητα» ή μια ευχάριστη απασχόληση. Είναι μια δομημένη, κλινική παρέμβαση με τεράστια δυναμική. Το άλογο γίνεται ο καθρέφτης μας, και μέσα από τη σιωπή του, μας διδάσκει πώς να γίνουμε ξανά άνθρωποι.
Για τους συναδέλφους, τους επαγγελματίες υγείας ή όσους θέλουν να μελετήσουν τη μεθοδολογία και τα πλήρη επιστημονικά δεδομένα της έρευνας, μπορείτε να ανατρέξετε στην αρχική δημοσίευση:
Επιστημονική Πηγή:
Kogstad, N., Christiansen, S. E., Ulberg, R., & Fiskum, C. (2026). Therapists' reasons for including horses into psychotherapy, a qualitative study. BMC Complementary Medicine and Therapies, 26(20).
Ενάς πατέρας στο Τέξας συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχαν θεματικά πάρκα, στα οποία να μπορεί να παίζει η κόρη του, παιδί με ειδικές ανάγκες. Έτσι, αποφάσισε να φτιάξει ο ίδιος ένα κατάλληλο για το παιδί του, αλλά και για άλλα παιδιά με παρόμοιες ανάγκες. Προσέφερε το καλύτερο δώρο στα παιδιά της Αμερικής με ειδικές η όχι ανάγκες.
Το Morgan’s Wonderland , ήταν πια γεγονός!
Ο Γκόρντον Χάρτμαν έκανε διακοπές με την οικογένειά του, όταν η 12χρονη κόρη του, Μόργκαν δώδεκα χρονών τότε, επιχείρησε να παίξει στην πισίνα με άλλα παιδιά και να κάνει φίλους . Εκείνα όμως απομακρύνθηκαν.
Ο Χάρτμαν θεώρησε ότι ο λόγος που έφυγαν είναι επειδή ντράπηκαν, αισθάνθηκαν άβολα μη γνωρίζοντας πώς να αντιμετωπίσουν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Η Μόργκαν έχει την διανοητική ανάπτυξη ενός παιδιού πέντε ετών, καθώς και μια μορφή αυτισμού.
Το περιστατικό αυτό στριφογύριζε στο μυαλό του πατέρα.
"Η κόρη μου είναι μια υπέροχη νεαρή κοπέλα. Μόλις κάποιος τη γνωρίζει, εισπράττει αμέσως χαμόγελο, ενώ πάντα θέλει να προσφέρει και μια αγκαλιά. Αλλά, έχουν υπάρξει πολλές φορές που δε μπορούσαμε να μπούμε στη θέση της, να την καταλάβουμε. Είναι φυσικό", λέει.
Ο Χάρτμαν και η σύζυγός του, Μάγκι, ρωτούσαν άλλους γονείς σχετικά με το πού μπορούν να πάνε με την κόρη τους, να αισθανθεί άνετα και εκείνη, αλλά και οι άλλοι γύρω της, που θα συναναστρέφονταν μαζί της. Διαπίστωσαν, λοιπόν, ότι ένα τέτοιο μέρος δεν υπάρχει, οτι δεν υπήρχε ένα μέρος χωρίς αποκλεισμούς.
Έτσι, το 2007 αποφάσισε να δημιουργήσει ο ίδιος ένα. Πρώην πλέον κατασκευαστής ακινήτων, πούλησε τις επιχειρήσεις το 2005 για να ιδρύσει το Οικογενειακό Ίδρυμα Γκόρντον Χάρτμαν (The Gordon Hartman Family Foundation) έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, με στόχο τη βοήθεια ανθρώπων με αναπηρία και συνεχίζοντας έφτιαξε το πρώτο στον κόσμο εξαιρετικά προσβάσιμο θεματικό πάρκο.
«Θέλαμε ένα θεματικό πάρκο, στο οποίο ο καθένας να κάνει τα πάντα, άνθρωποι με ή χωρίς ειδικές ανάγκες να μπορούν να παίζουν και να περνούν χρόνο» εξηγεί ο Χάρτμαν.
Για να το επιτύχει αυτό, συγκέντρωσε γιατρούς, θεραπευτές, γονείς και ανθρώπους με ή χωρίς ειδικές ανάγκες, ώστε να δώσουν τις συμβουλές τους σχετικά με τις εγκαταστάσεις του πάρκου και να καλυφθεί κάθε ανάγκη σωστά. Ο ιδανικός χώρος βρέθηκε σε ένα εγκαταλελειμμένο λατομείο 25 στρεμάτων στο Σαν Αντόνιο, στο Τέξας.
Το πάρκο κόστισε 34 εκατ. δολάρια (29 εκατ. ευρώ περίπου) και με τις νέες προσθήκες θεματικών αντικειμένων έως σήμεαρα έφτασε στα 51 εκ. δολάρια.
Η "θαυμαστή χώρα" άνοιξε το 2010 και ονομάστηκε «Η Χώρα των Θαυμάτων της Μόργκαν». Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν μια πλήρως προσβάσιμη ρόδα, παιδική χαρά και τρένο μινιατούρα. Οι επισκέπτες λένε συχνά στον Χάρτμαν ότι είναι η πρώτη φορά που συναντούν τέτοιου είδους «αξιοθέατα» μέσα σε πάρκο.
Υπάρχει, ακόμη, ένα καρουζέλ ειδικά σχεδιασμένο να δέχεται και τα αναπηρικά αμαξίδια.
«Στην αρχή η Μόργκαν φοβόταν να ανέβει εκεί. Της πήρε καιρό για να το ξεπεράσει (τρία χρόνια), αλλά τα κατάφερε, ξεπέρασε τη φοβία της και αυτό σημαίνει πολλά για εκείνη. Μικρά πράγματα που επιτυγχάνει κανείς παίζοντας, μπορούν να κάνουν τη διαφορά».
"Πρώτα στεκόταν κοντά του, μετά ανέβαινε σε ένα ζώο αλλά δεν το θέταμε σε κίνηση. Ήταν μια αργή διαδικασία, αλλά τώρα πλέον της αρέσει και το απολαμβάνει. Το να ξεπεράσει κάτι που φοβόταν σήμαινε πολλά για εκείνη. Τα μικρά πράγματα που επιτυγχάνονται στο παιχνίδι μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά".
Από το 2010 που άνοιξε, «Η Χώρα των Θαυμάτων της Μόργκαν» έχει δεχτεί πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες, από όλες τις 50 αμερικανικές πολιτείες. Μάλιστα, το ένα τρίτο των υπαλλήλων έχουν ειδικές ανάγκες, ενώ η είσοδος είναι ελεύθερη στους ανθρώπους με οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας.
"Συνειδητοποίησα ότι η Morgan ήταν μια από τις τυχερές γιατί είχε πολλά από τα πράγματα που χρειαζόταν. Δεν ήθελα το κόστος να είναι εμπόδιο για τα άλλα άτομα με ειδικές ανάγκες".
"Ανοίγουμε κάθε χρόνο γνωρίζοντας ότι θα χάσουμε πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια και πρέπει να το ανακτήσουμε μέσω συγκέντρωσης κεφαλαίων και συνεργατών."
Το θεματικό πάρκο «Η Χώρα των Θαυμάτων της Μόργκαν», επεκτάθηκε με τα εγκαίνια του «Νησιού Έμπνευσης της Μόργκαν (Morgan's Inspiration Island)». Ένα πλήρως προσβάσιμο θαλάσσιο πάρκο.
Η δημιουργία αυτού του χώρου ήταν το αποτέλεσμα αναλογιζόμενης δημιουργικής σκέψης της δυσκολίας που αντιμετώπιζαν πολλοί άνθρωποι με αναπηρικά αμαξίδια κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω ζέστης. Κάποια από τα σημεία στο «Νησί» έχουν ζεστό νερό, ώστε να ανακουφίζουν τους επισκέπτες με μυϊκά προβλήματα. Το κόστος αυτού του χώρου άγγιξε τα 17 εκατ. δολάρια (15 εκατ. ευρώ).
«Ένας άντρας επισκέπτης που ήρθε στο ‘Νησί’ με συγκίνησε. Απλά μου έσφιξε το χέρι και μου έδειξε το γιο του, παιδί με ειδικές ανάγκες και ξέσπασε σε κλάματα. Είπε ότι ήταν η πρώτη φορά που ο γιος του κατάφερε να παίξει στο νερό».
Ο Χάρτμαν υπογραμμίζει ότι το πάρκο υπηρετεί ακριβώς το σκοπό που επιθυμούσε από την αρχή.
"Βοηθά τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι παρά τη διαφορετικότητά μας, είμαστε όλοι ίδιοι. Τρεις στους τέσσερις επισκέπτες του πάρκου δεν είναι άτομα με ειδικές ανάγκες".
«Είδα πρόσφατα ένα κοριτσάκι σε αμαξίδιο να πλησιάζει ένα άλλο, χωρίς ειδικές ανάγκες, και να παίζουν μαζί. Αυτό ήταν υπέροχο».
Παρά το πολλά email που λαμβάνει για τη δημιουργία παρόμοιων πάρκων και σε άλλες πολιτείες, ο Χάρτμαν έχει επικεντρωθεί στο να ενισχύσει ακόμη περισσότερα τα υπάρχοντα στο Σαν Αντόνιο. Συγκεκριμένα, προσπαθεί να εισάγει στο πάρκοστην παροχή εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων σε εφήβους με ειδικές ανάγκες.
"Ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί οργανισμοί που προσπαθούν να χτίσουν κάτι σαν τη Χώρα των Θαυμάτων του Morgan αλλού και θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε μαζί τους".
Η Μόργκαν, 30 ετών πλέον, δυναμώνει μέρα με τη μέρα, ενώ έχει αντιμετωπίσει κάποιες από τις φυσικές δυσκολίες με επεμβάσεις.
"Είμαστε τόσο περήφανοι για το πόσο μακριά έχει φτάσει. Γνωρίζει ότι το πάρκο έχει το δικό της όνομα, αλλά μάλλον δεν έχει συνειδητοποιήσει όπως λέει ο πατέρας της το μεγαλείο του πάρκου και το τι αυτό αντιπροσωπεύει. Το οποίο έχει βοηθήσει τόσο κόσμο και έχει αλλάξει τόσες ζωές".
Οι φωτογραφίες αντλήθηκαν από την Jerstad Photographics και το Gordon Hartman Family Foundation
Άλλαζοντας λίγο την θεματολογία , θα ασχοληθούμε με "διάσημα" άλογα που άφησαν το στίγμα τους μέσα στην ιστορία.
Ένα απο αυτά τα άλογα είναι ο Μαρένγκο.
Το διάσημο αράβικο άλογο του Ναπολέοντα που τον ακολούθησε χρόνια σε πολλές νικηφόρες και ένδοξες μάχες.
Ο Ναπολέων δεν θεωρούταν ικανός αναβάτης όπως οι μεγάλοι στρατηλατες και στρατιωτικοί της εποχής του, οι οποίοι απο παιδιά ίππευαν και εκπαιδεύονταν στην ιππική δεξιοτεχνία. Ο ίδιος είχε ανάγκη ένα μικρόσωμο και σταθερό άλογο οπού θα μπορούσε με περισσότερη άνεση να ιππεύει. Γόνος μια μεγάλης Κορσικανής οικογένειας ιδιαιτερά όμως "μικρών" ευγενών αλλά και συνάμα για πολλούς ερευνητές φτωχικής δεν θα μπορούσε να έχει δικό του άλογο. Εισήχθει στην στρατιωτική σχολή με αυτό το σημαντικό μειονέκτημα που ωστόσο ο δυναμικός του χαρακτήρας υπερκάλυπτε τις όποιες αδυναμίες του στην ιππασία. Κατα την περίοδο της στρατιωτικής του θητείας σε σχετικά μεγάλη ηλικιά με τους συμμαθητές του, μπόρεσε να μάθει αν και την χάρη ίσως του ιππέα δεν την απόκτησε ποτέ.
Την δυσκολία στο να ιππέυει έκαναν τον νεαρό τότε στρατιωτικό να αναζητά την σιγουριά και την ασφάλεια των μικρόσωμων αλόγων. Είχε προτίμηση στα βαρβάτα αεικίνητα Αράβικά άλογα. Συμφωνα με την βιβλιογραφία απέκτησε τον Μαρένγκο κατα την Αιγυπτιακή του εκστρατεία το 1799 μετά την μάχη του Αμπουκίρ και πιθανότατα απο το φημισμένο El Naseri Stud .
Το όνομα του το ανθεκτικό αεικίνητο και τελικά γενναίο άλογο το πήρε μετά απο την μάχη στο Μαρένγκο ( 14 Ιουνίου 1800) ένα χωριουδάκι στην Β. Ιταλία .Την μάχη την οποία ο Ναπολέοντας κέρδισε, αφού διέσχισε με τον στρατό του τις Άλπεις. Ένα σχέδιο που θεωρούνταν παράτολμο και δύσκολο να καταφέρει κάποιος. Πόσο μάλλον ένας ολόκληρος στρατός.
Οι Γάλλοι οδηγούμενοι απο τον Στρατηγό τους αιφνιδιάσαν τους Αυστριακούς, που την διοίκηση του στρατού τους είχε ο Ελληνικής καταγωγής διάσημός εξίσου εκείνη την εποχή Βαρώνος Μιχαήλ Φον Μελάς.
Η θετική έκβαση της μάχης και η κατάληψη των εδαφων της Ιταλίας αποτέλεσε ένα άσμα της στρατιωτικής ευφυΐας του Βοναπάρτη.
Απο αυτή την σημαντική νίκη του ο Ναπολέων ονόμασε το άλογο του Μαρένγκο.
Η μεγάλη αυτή νίκη ,ο ηρωισμός των στρατιωτών και του αλόγου αποτυπώθηκε στον περίφημο πίνακα του Ζακ Λουί Νταβίντ (Jacques- Louis David) : Ο Ναπολέων διασχίζει τις Άλπεις ( Crossing the Alps -Bonaparte franchissant le Grand-Saint-Bernard)
Η διάσχιση των Άλπεων, δεν θα μπορούσε να γίνει με τέτοια μεγαλοσύνη καθώς τα μονοπάτια, το δύσβατο και χιονισμένο τοπίο οδηγούν στο συμπέρασμα πως το πιο πιθανό είναι ο ίδιος ο Ναπολέωντας να μεταφέρθηκε πάνω σε ένα μουλάρι με έναν ξεναγό να τον καθοδηγεί.
Ωστόσο ο David έχοντας σκοπό να προβάλει την δυναμικότητα και το πάθος του έφιπου στρατηλατη θεώρησε φαίνεται πως η εικόνα του στο μουλάρι με τον ξεναγό να τον τραβάει δεν θα είχε την ίδια απήχηση τόσο για το έργο του , όσο και για τον ίδιο το μελλοντικό αυτοκράτορα.
Ένας πιο σύγχρονος ζωγράφος οραματίστηκε πιο ρεαλιστικά το πέρασμα των Άλπεων. Αυτός ήταν ο Paul Delaroche με έργο του το 1850. Μετά απο 50 χρόνια απο την επέτειο της μάχης:
Απο το 1800 λοιπόν ο Ναπολέων, που ονομάστηκε έπειτα και Μέγας τόσο λόγω της στρατηγικής του στο πεδίο της μάχης όσο και στην διακυβέρνηση είχε αχώριστο σύντροφο σε όλες τους τις εκστρατίες τον Μαρένγκο.
Το άλογο, ακολούθησε πιστά και έλαβε μέρος σε μεγάλες μάχες στο Άστερλιτς (Μοραβία) το 1805, Τζένα (Πρωσία) το 1806, Γουάγκραμ (Αυστρία ) το 1809 και ακόμη και στην εισβολή στη Ρωσία το1812.
Ο Μαρένγκο τραυματίστηκε 8 φορές και μάλιστα στην ουρά του βρέθηκε θραύσμα απο σφαίρα. Συνέχισε απτόητος να αποτελεί τον αχώριστο σύντροφο για τον αναβάτη του για 15 χρόνια μέχρι την ήττα του Ναπολέων και την αρχή του τέλους του, στην μάχη του Βατερλό (1815).
Στο τέλος της μάχης, ο Μαρένγκο συνελήφθη απο τον Βαρώνο Ουίλιαμ Πέτρ (William Henry Francis Petre), αφού όπως λέγετε εγκαταλήφθηκε τραυματισμένος σε έναν κοντινό Γαλλικό σταθμό.
Ο Πέτρ που αναγνώρισε το άλογο, το πούλησε με την σειρά του στην Αγγλία στον αντισυνταγματάρχη Γουίλιαμ Άνγκερστερν .
Στην Αγγλία, ο Μαρένγκο ήταν ένα αξιοθέατο σε δημόσιες εκδηλώσεις. Εμφανίστηκε σε εκθέσεις και ώς λάφυρο πολέμου στα δωμάτια Waterloo στο Pall Mall του Λονδίνου. Εμφανιζόταν με τη σέλα, το χαλινάρι και τις μπότες του Ναπολέοντα. Τα ευδιάκριτα σημάδια της μάχης του μαζί με τη σφαίρα που έμεινε στην ουρά ,αλλά και με την αυτοκρατορική κορώνα και το γράμμα Ν που ήταν μαρκαρισμένα στα καπούλια του τον έκαναν ένα είδους ατραξιόν.
Ο Μαρένγκο έζησε ως την εκπληκτική ηλικία των 38 ετών. Μία ηλικία που αναλογικά με τον άνθρωπο μεταφράζεται σε 108 ανθρώπινα χρόνια ! Μια απίστευτα μεγάλη διάρκεια ζωής λαμβάνοντας υπόψη το τι είχε ζήσει.
Τα πορτραίτα του Μαρένγκο διακοσμούσαν πολλους τοίχους σπιτιών της εποχής και διάσημοι ζωγραφοι , όπως ο καλλιτέχνης James Ward απέδωσαν ακόμη μεγαλύτερη φήμη στο ξεχωριστό αυτό άλογο. Μετά τον θάνατο του αλόγου, ο σκελετός του, εκτός από δύο οπλές, διατηρήθηκε και αργότερα πέρασε στο Royal United Services Institute και τώρα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Στρατού στο Τσέλσι του Λονδίνου.
«..........Αλλά θέλω να κάνω βόλτα για να κάνω τον κόσμο να καταλάβει ότι η ιππασία δεν είναι άθλημα μόνο για τους πλούσιους».
Η ζωής της Tegan, της αθλήτριας, της βασίλισσας του TikTok
Βάλτε τα σε σειρά τα όπως προτιμάτε: γυναίκα, μαύρη, άτομο με ειδικές ανάγκες. Ωστόσο, όσο και αν αλλάζετε τη σειρά των λέξεων η ουσία παραμένει : μαύρη γυναίκα με ειδικές ανάγκες
Νομίζετε ότι έχετε προβλήματα;
Λοιπόν, φανταστείτε ότι έχετε τα ίδια χαρακτηριστικά με την Tegan Vincent-Cooke: ο κόσμος θα σας χαμογελάσει. Και, διαβάζοντας την ιστορία της, παρ όλα αυτά χαμογελάει κι αυτή επίσης. Ακόμα κι αν, όπως δηλώνει ειρωνικά, είναι και θα παραμένει "γυναίκα, μαύρη και ανάπηρη".
Πάμε με τη σειρά. Η Tegan Vincent-Cooke γεννήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία πριν από 19 χρόνια και από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ο συμβιβασμός με το πεπρωμένο. Μια επιπλοκή του τοκετού της προξενεί εγκεφαλική παράλυση που οδηγεί σε ακούσιες μυϊκούς σπασμούς.
Σε ένα από τα ξεκαρδιστικά της βίντεό , η Tegan εξηγεί: «Το δεξί μου χέρι έχει ενα "δαιμόνιο" ... Μερικές φορές χτυπάει και πετάει πράγματα στον αέρα, αναποδογυρίζει τα γυαλιά και ακόμη καμιά φορά χτυπαέι τους ανθρώπου. Αλλά όχι όλους ... ».
Στα άλλα δύο χαρακτηριστικά της - γυναίκα και μαύρη - Η Τεγκάν δεν κάνει μεγάλες σκέψεις (το θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό) .Και επιλέον, κανένα από τα τρία επίθετα που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι στιγμής δεν δίνει την παραμικρή ιδέα για το πνεύμα αυτού του κοριτσιού. «Έχω τετραπληγική εγκεφαλική παράλυση. Αλλά θέλω να δείξω στον κόσμο ότι η ιππασία δεν είναι άθλημα μόνο για τους πλούσιους. Μπορώ να το κάνω, το ξέρω. Όταν είμαι σταθερή, όταν "κοιτάζω μπροστά" , μπορώ να κάνω οτιδήποτε ... Ρωτήστε τους 300.000 οπαδούς μου στο TikTok ... ».
..........τόσο αγαπητή. Η Tegan άρχισε να σερφάρει περισσότερο κατά τη διάρκεια του lockdown. Βαριόταν αρκετά. Κλειδώθηκε στο σπίτι. Έκανε την αυτοκριτική της και αντιμετώπισε ειρωνικά τις "δυσκολίες " της του στο TikTok, στο Fb και στις άλλες πιο δημοφιλείς πλατφόρμες . Ήταν ένα επιτυχές χτύπημά στην μοναξιά του ιού. Δεν το περίμενε.
Και έτσι, παρά τις δυσκολίες της στο περπάτημα και στην εκτέλεση των πολύ φυσιολογικών καθημερινών ενεργειών αλλά και παρά τις διακρίσεις που αντιμετώπισε από τότε που άρχισε να χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής διτύωσης, η Tegan αποφάσισε να τα χρησιμοποιήσει για να περάσει τα μηνύματά της.
«Μου αρέσει να δείχνω στους ανθρώπους πόσο λάθος είναι να κρίνεις κάποιον από το πώς φαίνεται. - εξηγεί - Πρέπει να δούμε πώς είναι ένα άτομο μέσα του, εσωτερικά ώστε να μην αισθάνεται ποτέ αποκλεισμένος ».
Η ένταξη ήταν το έντονο συναίσθημα που ένιωθε η Τεγκάν όταν πλησίασε τον κόσμο του αλόγου. Η οικογένεια της, Είναι μια μέση Αγγλική οικογένεια. Οι γονείς της άκουσαν ένα πρωινό για ένα κέντρο στο Μπρίστολ που προσφέρει μαθήματα για παιδιά με αναπηρία. Έτσι ξεκίνησαν όλα.
"Ήταν έρωτας σχεδόν με την πρώτη ματιά! - λέει η μικρή Βρετανίδα. Αυτό γιατί ,για πρώτη φορά ένιωσα πως ανήκω σε μία ομάδα ανθρώπων που, όπως εγώ, δεν ταιριάζουν στην τέλεια φωτογραφία" (αυτοσαρκασμός).
Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η ιππασία ήταν ένα απλό χόμπι για την Tegan. Αλλά όταν το 2012 είδε τη Sophie Christianen (έχει αγωνιστεί σε τέσσερις διαδοχικούς Παραολυμπιακούς Αγώνες. Το 2012 και το 2016 κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια )στους Παράολυμπιακούς στο para-dressage, κατάλαβε πως θέλει κι αυτή να πετύχει κάποιο ανάλογο και φιλόδοξο στόχο . Άρχισε να ψάχνει για έναν χορηγό ή ιδιοκτήτη να της εμπιστευτεί ένα άλογο.
Αυτή τη στιγμή η Tegan Vincent-Cooke έχει κερδίσει αρκετούς τίτλους ως «χάλκινος» επιβάτης επιπέδου, αλλά για να φτάσει να γίνει ολυμπιακή αναβάτης και να φτάσει στο «χρυσό», Χρειάζεται ένα άλογο. Χρειάζεται χορηγό.
Το δυναμικό της, σύμφωνα με τους τεχνικούς, είναι ξεκάθαρο έχει αυτοπεποίθηση όσο τουλάχιστον όσο και η μεγάλη αποφασιστικότητά της.
«Μεταξύ των πολλών λανθασμένων πραγμάτων που πιστεύουν οι άνθρωποι, υπάρχει αυτό πως ανεβαίνει κανείς στη σέλα και το άλογο κάνει όλη τη δουλειά. Δεν ξέρουν όμως για τι μιλούν. Δεν καταλαβαίνουν ότι ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, η οικοδόμηση μιας σχέσης είναι απαραίτητη ».
Δεν έχει υπήρξε ποτέ μαύρη γυναίκα στο para-dressage στους Παραολυμπιακούς αγώνες απο πλευράς της Βρετανίας. Το όνειρο της Tegan είναι οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Παρισιού 2024. Όσοι την γνωρίζουν μας εγγυώνται ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα όνειρο, είναι ένας στόχος.
«Φιλοδοξία μου είναι να φέρω στον αθλητισμό περισσότερα έχρωμα άτομα με αναπηρίες και όχι απαραίτητα από ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στον αθλητισμό χωρίς προκαταλήψεις. Αν καταφέρω να μεταφέρω αυτό το μήνυμα, θα είναι πολύ περήφανη για αυτό. "
Μετάφραση απο το Ιταλικό ηλετρονικό περιοδικό: https://www.cavallomagazine.it
To Blog αυτό δημιουργήθηκε κατά βάση για να προβάλει την χρησιμότητα της Θεραπευτικής Ιππασίας στην αποκατάσταση των ατόμων με αναπηρία. Εκτίθενται και γενικά θέματα ιππασίας και άσκησης στην ύπαιθρο. Τα άρθρα που δημοσιεύονται εκφράζουν προσωπικές απόψεις.
